Introductie
Galerie
Kalender
Zijkant
Contact
Achterhuis



Goedele Peeters THE INVENTION OF SOLITUDE I, houtsnede, 50 x 70 cm, 2013 © Goedele Peeters


Jacomijn dan Engelsen Z.T. (touwtje), houtsnede, 112 x 171 cm , 2013, © Jacomijn Den Engelsen


Susan Goethel Campbell Aerial: Other Cities #6, Relief print with perforations, 64 x 100 cm, 2013,
© Susan Goethel Campbell

OBSERVATIONS
Goedele Peeters (B)
Jacomijn den Engelsen (NL)
Susan Goethel Campbell (USA)

24.11.2013 - 29.12.2013

Observatie vormt het vertrekpunt van deze tentoonstelling. Een overkoepelend thema, ruim genoeg om hun werk samen te brengen. Maar vertrekt niet elke kunstenaar, beeldend of niet beeldend, vanuit een observatie of eerder persoonlijke perceptie die hij of zij vervolgens ombuigt naar een subjectieve interpretatie, een stilistische concretisatie ?

Niet elke kunstenaar neemt observatie op zich echter als thema voor zijn of haar werk. Net dit vormt de rode draad doorheen het werk van Goedele, Susan en Jacomijn: het in vraag stellen van de vanzelfsprekendheid van het observeren. De relativiteit van ons kijken, de vluchtigheid van ons waarnemen, ons verlangen om te benoemen.

En zo vond ook ik mijn insteek voor deze inleiding, want wat maakt hun observatie nu net zo anders? Bij Goedele is het de misleiding van schoonheid. Ze confronteert ons met hoe we telkens opnieuw datgene dat we zien als vanzelfsprekend beschouwen als echt, als feitelijk, als waarheid. Haar landschappen vormen op het eerste zicht een weergave van de kracht en schoonheid van de natuur; van datgene waar we geen controle over hebben. Ze zetten aan tot contemplatie. Ze zijn gehuld in stilte. Ze zijn 'unheimlich'. Romantisch. Ongerept. Ongrijpbaar.

En toch zijn haar landschappen telkens weergaven van het ingrijpen van de mens in haar omgeving. Ons niet kunnen laten om te controleren. Om opnieuw natuur of natuurlijke schoonheid te creëren daar waar we het hebben gedeleted. We zetten de natuur naar ons hand, laten haar tegemoet komen aan ons verlangen. En zo worden we geconfronteerd met de vraag of iets dat ongerept is nog bestaat? Want durven we nog laten overwoekeren, overgroeien? Of is er toch steeds die angst om niet te laten ontstaan, maar juist in te grijpen?

Het werk van Susan sluit hierbij aan. Meer nog impliceert haar werk een sociale kritiek. Susan observeert de impact van de mens op haar omgeving. Ze observeert het groeien van grootsteden, het ontstaan van smog, het veranderen van het klimaat, het onophoudelijk produceren en vermenigvuldigen. De veelheid of drang tot massa van de mens. De enige inbreng die de natuur nog rest, zijn haar seizoenen. Het komen en gaan van lente, zomer, herfst, winter. Wanneer straten plots bedekt zijn met bladeren of sneeuw worden we eraan herinnerd dat de natuur nog steeds haar gang gaat. Haar houtsnedes, bijvoorbeeld, zijn topopgrafische weergaves van steden. Kunstmatig licht vormt patronen.

Het is een confrontatie met de grootsheid, gemaaktheid maar ook schoonheid van datgene dat we zelf onophoudelijk doen uitdijen. Het is een confrontatie met ons eigen onvermogen om onze groei halt toe te roepen. En het besef dat het klimaat vroeg of laat de bovenhand neemt.

De houtsnedes van Jacomijn zijn observaties van structuren daar waar we ze het minst verwachten: bloemen, portretten en handen. Haar weergaves van bloemen zijn - eerder dan een zoektocht naar schoonheid - een onderzoek naar abstractie. Een diepgaande observatie van structuur, invloed van lichtinval en ontwikkeling van knop tot bloei. Het gaat om het grijpen van het specifieke karakter van een bloem of plant.

Hetzelfde geldt voor haar portretten. Opnieuw gaat het om het weten capteren van een specifieke stemming eerder dan het streven naar gelijkenis. Structuren, patronen, rasters en lijnen vormen het gezicht, de blik. Het is moeilijk te bepalen wat er eerst in het hout werd uitgesneden. Gelaatstrekken en omtrek of patronen? Haar representaties van handen, tenslotte, geven de uitdrukkingskracht van het lichaam weer. In onze handen schuilt oprechtheid, waarheid. Taal wordt overbodig; is overdaad. Het is de spanning tussen datgene dat we zeggen en bedoelen. Handen zijn een tool, een middel om op een eerder universeel niveau te communiceren. Het lijken symbolen die refereren naar verhalen die iedereen kent.

Het idee observatie, tenslotte, brengt drie makers (of kunstenaars) samen die hun boodschap telkens proberen te verwerken tot een enkel beeld. Een enkel beeld dat de volledige lading dekt van het verhaal dat ze willen vertellen. Techniek vormt hiervoor een belangrijke sleutel. De traagheid en precisie waarmee ze te werk gaan - waarmee ze hun boodschap proberen te vertalen naar een allesomvattend beeld - biedt hen ook de ruimte om meer uit te puren, te schrappen wat overbodig is, door te dringen tot de essentie.

Fragment uit inleiding door Ruth Bruyneel


Galerie PINSART - Genthof 21 - 8000 BRUGGE - 050/67.50.66 - info@pinsart.be
Texts and Images on this site may not be reproduced without the prior permission of gallery pinsart.be