Introductie           Galerie           Kalender            Zijkant           Contact         Achterhuis  


In het oeuvre van Joost Colpaert (Oudenaarde, 1965) staat de kringloopgedachte centraal. Water rivieren zijn doorgaans de centrale inspiratiebron van zijn landschappen, landkaarten en video's.

Dat die bronnen elkaar continue beïnvloeden en bevruchten maakt het werk tegelijk intrigerend en enigmatisch. Schijnbaar moeiteloos vermengen zich realiteit en abstractie. Wees dus op je hoede voor de werelden waarmee Colpaert je confronteert. Diverse plattegronden haken immers naadloos in elkaar en reveleren mondjesmaat een thema, figuren of woorden.Zijn werken moet je niet allen bekijken. Je moet ze aftasten. Met je oog. Met je hersens.Met wat je weet. En toch ligt eenvoud aan de basis van al die beeldende creativiteit. Colpaert, een bedreven schilder, maakt ook gebruik van nieuwe media, waarmee hij onbevangen experimenteert.

Het schilderij 'Central Pivot Irrigation' een soort synopsis van datgene wat Colpaert intrigeert, kreeg een plaats in het 'voorgeborchte' van de galerie. Binnen stuit je meteen op een merkwaardig drieluik: 'From Amsterdam to abstract damn! And back.' Bij het linkerluik denk je meteen aan Google Streetview en aan een flard Amsterdam (ook als je de titel niet leest), maar het is wel degelijk een olieverfschilderij waarbij de foto enigszins werd gemanipuleerd. De kanalen werden wat strakker en het groen royaler. In het midden wordt op een precies even groot wit vlak beeld geprojecteerd. In enkele minuten evolueert dat eerst realistische beeld tot een geheel van vlekken en kleuren. En finaal keert het weer naar de oorspronkelijke , naar zijn hand gezette beeld. Op het rechterluik zie je enkel nog vaag gekleurde dunne lijnen als een verre, vage herinnering. Prozaïscher zou je kunnen zeggen dat het schilderij inmiddels een soort spatel tot strepen is getrokken.

Ondertussen vraagt op de verste muur van de galerie een monumentale projectie al een poos om aandacht: 'Struggle for water '. Hier geen rust, maar eerder een frenetiek, oncontroleerbaar spel waar wayter, meer bepaald een druppel water, de hoofdrol speelt. Bij de video hoort een soundscape, ontsproten aan een enkele vallende druppel. De trillende druppels worden elders tot de orde geroepen en in kaart gebracht. Bijzonder. En ook hier is het alle hens aan dek en uitkijken waar de kunstenaar je heen heeft gevoerd. Ik denk bijwijlen aan zijn amper oudere 'polder'-werken waarbij watervlakken - zo schreef ooit Hans Theys in een monografie - "het in tinten licht verschillend groen tot een soort lappendeken van kleine monochromen bijeenbrengt".

© Johan DEBRUYNE
<H>art magazine december 2012


Central Pivot Irrigation © Joost Colpaert 2012

Coastline 50x40 © Joost Colpaert 2012

Videostill ‘Struggle for Water’ © Joost Colpaert 2012

Capricorn South Palestina © Joost Colpaert 2012

Joost Colpaert
Beyond Landscapes and Maps

Van zaterdag 1 december 2012
t/m zondag 6 januari 2013


De kringloopgedachte staat centraal in het werk van Joost Colpaert daarom zijn water en rivieren vaak de centrale inspiratiebron. Joost Colpaert maakt video’s, landschappen in vogelperspectief maar ook landkaarten.

De landschappen zijn tamelijk realistisch weergegeven landschappen (bijvoorbeeld polders), die door hun compositie en kadrering doen denken aan abstracte schilderijen. In de onderlaag bevindt zich vaak een spel van op elkaar inwerkende vloeistoffen; het fluïde als constante onderstroom. Hierdoor krijg je weeral die diepte, het gevoel van een vochtige of minder vochtige ondergrond, een geologische onderlaag.

Colpaerts gevoeligheid voor kleuren en waarden komt hier het meest tot zijn recht, omdat er een mooi, delicaat licht in is geslopen, dat de mooiste tonen laat oplichten. De waterpartijen accentueren een vlakverdeling, een lappendeken van kleine monochromen. (Kwam Mondriaan niet uit de polders ?)

Nog meer dan de landschappen, hebben landkaarten de eigenschap om een abstractie van de realiteit te maken, bieden ze de kunstenaar de mogelijkheid tot subversieve conceptuele spelletjes en verwijzingen. Een parallel met Jed Martin, het hoofdfiguur uit Houellebecqs La carte et le territoire, lonkt om de hoek of is het de idee van een kunstenaar die de ruimte moet veroveren zoals Broodthaers dit formuleerde?

De plattegronden vormen natuurlijk mooie aanleidingen voor een trillende compositie met een verborgen logica, maar tegelijk blijven het ook plattegronden, die beelden oproepen van andere werelden. Elk werk heeft een ander thema zoals de krottenstad, de grensstreek of de utopie. Elke plattegrond is samengesteld uit plattegronden van verschillende plekken, die naadloos met elkaar worden verbonden. Politieke, stedenbouwkundige, artistieke en andere motieven worden onzichtbaar met elkaar verweven in plattegronden van onbestaande plekken, die fungeren als een literair labyrint dat zich bescheiden ophoudt op de achtergrond van een picturaal gebeuren. Het werk doet zich voor als een vlak boek, waarvan de bladzijden naast elkaar zijn uitgespreid, en dat de lezer of kijker uitnodigt tot wandelingen en bespiegelingen. Soms zijn er vrijwel onzichtbaar enkele woorden in verwerkt. Soms geeft de titel een indicatie over de betekenis van het labyrint. Het beeld van het labyrint, als een gedwongen verplaatsing die elk overzicht uitsluit, roept het beeld op van muziek.
(Hans Theys)

In deze tentoonstelling zijn twee video’s het vertrekpunt voor een reeks landschappen en kaarten. De video’s vormen een aanleiding om met landkaarten en landschappen een cluster van interfererende werken te maken : Amerikaanse landbouwsystemen, polders, landschappen die in vogelperspectief grillige kustlijnen weergeven, landkaarten met druppelvormen, etc.

In 'From Amsterdam to Abstract damn' and back (2011) vloeit het beeld van een in vogelperspectief geschilderd stadzicht heel langzaam over naar een abstractie. De toeschouwer ziet een soort pingpongspel (cfr. Alighiero e Boetti) tussen figuratie en abstractie maar dan in slow motion, een geleidelijk vervloeien van een realiteit naar een abstract lijnenspel als een vervaging van het verleden in ons collectief bewustzijn.

De video Struggle for Water legt een ander aspect van het werk bloot : het oncontroleerbare van water, de onderlaag/underpaint van ieder werk, de verwijzing naar een geografische ondergrond, de chaos.

‘Struggle for Water’ (2011-2012) kende een lange voorgeschiedenis. In de video ‘Trembling Drops’ (2005) waren bevende druppels aan elkaar, de gravitatie en de wind overgeleverd. Bij deze video ontwikkelde zich een installatie van schilderijen ‘Vexations’ (2008-2011) die de aanvangsstill telkens herhalen vanuit een andere benadering : als kaart, als landschap, als repetitieve stapelvorm, als een abstracte compositie, etc.

Voor mezelf een plagende herhaling, een vorm die zich steeds aanpast aan een andere context. Dit geheel verwerkte ik in de animatiefilm ‘Struggle for Water’ waarbij uit de diverse schilderijen van deze reeks, de druppelvormen door en met elkaar verwerkt worden tot een wild verhaal. De animatie wordt door een soundscape, dat is gebaseerd op de klank van een vallende druppel, ondersteund. Een vergelijking met het tribale in iedere cultuur dringt zich op!


www.joostcolpaert.be