In de eerste presentatie in galerie PinsArt wordt de fragmentatie doorgedreven door de 140 fragmenten te verspreiden over de muren van de galerie volgens een door de computer berekend schema. Tegen de finissage worden enkele delen echter hersamengesteld tot grotere, meer herkenbare fragmenten. De kleur- en detailnuances van de samengebrachte stukken zijn niet te voorspellen en zullen dus zowel voor de kijker als voor de kunstenaar zelf een totale verrassing zijn. Hieruit zal blijken in hoeverre er nog sprake is van enige beeldsamenhang en in welke mate het geschilderde beeld telkens weer een interpretatie van het oorspronkelijke fotografische materiaal is. Een beperkt aantal fragmenten werd ook op canvas geschilderd. 
Op de tweede verdieping van het achterhuis toont de kunstenaar een groot schilderij 'Position' (2008-2009, olie/doek, 180x270 cm) waarop een bejaard koppel poseert. Hoewel de figuratie zeer gedetailleerd, fotorealistisch is, kom je als kijker weinig te weten over wat hier gaande is. De blik geeft niets prijs over de gevoelens of gedachten van de geportretteerden. Ze nemen wel letterlijk een 'positie', een plaats in, maar wat hun relatie tot de (in contrast vaag gehouden) omgeving is, is niet duidelijk. Het woord 'position' betekent niet alleen plaats, maar ook een gezichtspunt, een houding. Ook op dat vlak laat het beeld weinig los. Er rest de toeschouwer niets dan zelf een standpunt in te nemen: een standpunt ten opzichte van de betekenis van het beeld, de waarachtigheid ervan en ook ten opzichte van de eigen, bij het schilderij ingevulde gedachten. 
|
